sobota, 16 czerwca 2018

choroby wieku dziecięcego - co na to ajurweda


Większość chorób wieku dziecięcego, takie jak ospa, odra, świnka, koklusz są w ajurwedzie uważane za niezwykle istotne w budowaniu silnego układu odpornościowego. Należą one do chorób „oczyszczających” ciało poprzez towarzyszące im symptomy: biegunkę, wymioty, katar, gorączkę, zapalenia, swędzenie czy przekrwienie. Jest to niezwykle istotne, bowiem organizm w ten sposób samoistnie oczyszcza się ze skumulowanych zanieczyszczeń i złogów (należy pamiętać, że małe dzieci jedzą dużo śluzotwórczych pokarmów i nie mają jeszcze niektórych enzymów potrzebnych do prawidłowego trawienia). W ajurwedzie przejście chorób wieku dziecięcego uważa się za pewnego rodzaju krok w stronę dorosłości poprzez „oderwanie się” od bariery ochronnej stworzonej przez matkę i jej system immunologiczny. Teraz organizm musi nauczyć się sam walczyć z drobnoustrojami i budować własny system obrony. Oczywiście to wszystko jest pewnym uproszczeniem, bowiem wszystko zależy jak dziecko przejdzie taką infekcję i jak jest silne. Przesłanie jest jednak jasne, a wynika z niego, że choroby przebiegające gwałtownie z wysoką gorączką, biegunką, wymiotami czy silnym katarem działają jak naturalna panczakarma! To, co mnie utwierdza w tym przekonaniu to fakt, że po praktycznym wyeliminowaniu poprzez szczepionki niektórych chorób np. ospy czy odry, tworzą się zmutowane wersje innych wirusówek, jeszcze gwałtowniejsze w przebiegu np. rumień zakaźny. Nie unikniemy tego typu chorób zakaźnych, choćby nie wiem co. Obecnie szerzą się rotawirusy, adenowirusy i różne inne szmatławce, które zawsze w takiej czy innej formie będą atakować nas i nasze dzieci. To prawo natury. Zamiast podawać dziecku kolejną szczepionkę (poza tymi obowiązkowymi) na to czy owo radziłabym się raczej skupić na wzmacnianiu systemu odpornościowego, tak by przejść taką chorobę jak najbardziej łagodnie. Efekt taki sam a mniej problemów:)


niedziela, 3 czerwca 2018

oczy odbiciem zdrowia

Jestem zafascynowana od jakiegoś czasu możliwościami jakie daje analiza oka. Zrobiłam kurs irydologiczny i mogę zaprezentować dyplom, ale przede mną jeszcze kilka tysięcy oczu do obejrzenia, żebym nabrała wprawy. Niemniej jednak tego właśnie brakowało mi w moim wydaniu ajurwedy - kompletnej analizy, szczegółowej. Teraz, dzięki możliwościom jakie daje mi znajomość zmian na tęczówce jestem o wiele dokładniejsza w analizie i tzw. "badaniu przesiewowym". Co ciekawe, jest BARDZO DUŻO podobieństw między irydologią a ajurwedą:
1) obydwie te dziedziny uznają indywidualną konstytucję jako podstawę do diagnostyki
2) obydwie dzielą typy konstytucyjne na trzy (w ajurwedzie vata pitta kapha, w irydologii typ limfatyczny, mieszany i hematogenny) o niezwykle podobnych cechach!
3) operują na tych samych podobieństwach, cechach
4) tak samo dążą do podejścia holistycznego
5) nadrzędnym celem jest profilaktyka:)
6) mimo, że nigdzie nie jest to powiedziane wprost uważam, że podstawy współczesnej irydologii wywodzą się z założeń....ajurwedy!
A więc zapraszam do mnie na analizę wszystkich, którzy poszukują dla swoich problemów alternatywnego rozwiązania:) A szczególnie mile widziane dzieci:)

czwartek, 31 maja 2018

okresowe obżarstwo

Nienawidzę tego czasu, pewnie wiele z was tak też ma. Za każdym razem i każdorazowo co miesiąc obiecuję sobie, że to OSTATNI RAZ kiedy tak robię. I kolejnego miesiąca nie dotrzymuje słowa:( Może ze względu na późną porę pracy, może kolejny dzień z maratonem zadań do wykonania, a może po prostu przez ten zespół napięcia przedmiesiączkowego???
Pierwszego dnia okresu, odkąd pamiętam, dopada mnie chęć nieposkromionego zjedzenia wszystkiego, co staje mi na drodze. No może bez przesady:) Nie zjem tego, co na co dzień i tak nie jem, ale jeśli są tylko zapasy jakiś słodkich przekąsek lub nawet sucharka z masłem ghee to wcisnę. Wciągnę nawet banana, którego na co dzień nie trawię. Jeśli pojawi się w zasięgu mojej ręki czekolada na ksylitolu albo stewii również wyląduje w moich trzewiach. W zasadzie to wszystko, co jest do zjedzenia w ten dzień powinno zmykać do lodówki i zamknąć się na trzy spusty, bo wpadnie w moje łapska. A potem następny przykry dzień detoksu:)
Czemu tak się dzieje? Dlaczego mimo wszelkich wysiłków nie mogę poskromić tej chęci jedzenia, mimo mojej pitty, mimo chłodnego rozumowego podejścia i co najgorsze świadomości, że będę musiała to odpracować fizycznie i emocjonalnie? WHY?
Wszystko przez te estrogeny w dużej ilości. Poziom seratoniny spada, a tym samym spada nasze zadowolenia, pogoda ducha i ciepły nastrój. Przygnębienie, taka fizyczna i psychiczna niemoc to zwykłe objawy spadku seratoniny - jak to rzeką, bez kija do baby nie podchodź! Przynajmniej do mnie:) Oj ciężko mnie znieść, naprawdę podziwiam męża i dzieci, że mi nie dają jakiś biletów do spa na te dni...
No i co kobieta robi? Ano sięga po cukier, węglowodany, glukozy nam trzeba. Kawał (ek) czekolady, słodkości  i od razu nam lepiej. A może jeszcze trochę? Oj co tam, nie szkodzi jutro to spalę.... Błędne koło - bo tego akurat nie spalę tak łatwo. Kobieta w ciągu tych kilku okropnych dni potrafi przybrać aż 2 kg z samego naddatku energii z pożywienia! Jednym słowem masakra. Zrzucenie tych 2 kg to kilka godzin biegu, zatem warto postawić sobie przed oczyma siebie biegnącą półmaraton co najmniej ze 2 razy i pomyśleć czy warto:)
Waga to jedno, gromadząca się woda w organizmie i poczucie dokuczliwej ciężkości to drugie. Nie chce nam się ruszać w te dni, nie oszukujmy się. Mi też ciężko się pracuje jako instruktorowi z wydęty brzuchem i nalanymi policzkami i najchętniej poczytałabym książkę zamiast się produkować na macie. To wszystko przekłada się na cholernie złe samopoczucie psychiczne i fizyczne każdego miesiąca. A przecież okres jest tak ludzką rzeczą, że nie powinien sprawiać jakiegokolwiek dyskomfortu!
Pisząc dla was w zdenerwowaniu ten post, zdążyłam od 22  do 23 52 zjeść 2 batoniki z ziarnami, kilka moich nachosów z cibory, 2 kawałki czekolady na stewii, paczkę sucharków z masłem migdałowym i o zgrozo dwie lampki wina - jakieś 1500 kcal ponad to, co powinnam dziś zjeść i na pewno nie o tej porze! W konsekwencji jutro nie będę jeść do obiadu i zapewne mimo ogromnej niechęci jak to w drugi dzień okresu, pójdę biegać, żeby to spalić. Bez sensu.
Zamiast jeść normalnie i regularnie. Zaspokajać wybuchy napadu wilczego głodu sałatą z sosem chilli albo ogórkami albo cukinią...albo nawet wiśniami. Wedle ajurwedy  10 wisni, spożywanych na tydzień przed planowanym czasem menstruacji na pusty żołądek pomoże zredukować syndromy zespołu napięcia przedmiesiączkowego, szczególnie te związane z energią wata (nadmierne łaknienie) i kapha (duża ilość płynów menstruacyjnych, bolesność, skurcze, retencja wody, biała wydzielina). 
Zamiast pójść spać - to druga opcja, możliwa, jeśli nie masz tak dużo pracy jak ja i tak małych dzieci, że możesz zrobić wszystko, co masz do zrobienia o normalnej porze. Wysypianie się to skarb. A szczególnie przesypianie okresowych napadów głodu.
Zamiast przytulić się do męża. Tak, to też jest rozwiązanie podnoszące poziom seratoniny. Można się po prostu przytulić i zapomnieć o tym, że ma się chęć na czekoladę. Niestety mój mąż zasnął dziś wcześniej niż dzieci...
Zamiast obejrzeć jakąś dobrą komedię. Tak, tym też możesz poprawić sobie nastrój bez sięgania po smakołyki. 
Zamiast spojrzeć W LUSTRO:) i pomyśleć: tyle do zrzucenia a tu jeszcze nowych kilogramów dodaję...
Zamiast sięgnąć po herbatkę z lukrecji, kopru włoskiego albo lampkę wytrawnego białego wina, które pomogą w walce z tymi zachciankami
Zamiast coś poćwiczyć, potańczyć, zabawić się, zapomnieć:)
Zamiast wziąć się w garść i powiedzieć stanowcze raczej nie temu całemu kuszeniu:)

Życzę Wam dotrzymania postanowienia poprawy przy następnym okresie. Ja po prostu pójdę spać i nie będę nic dla was w tym czasie pisać, a tym samym nie zjem kolejnych 1500 kcal bez sensownie. Chyba za dużo pracuję::):)

piątek, 18 maja 2018

gnidy i inne pchły to przy nich pryszcz - kleszcze w natarciu

Mieszkamy z rodziną prawie w lesie. Nie powiem, jest pięknie. Mamy wielki ogród, zarośnięty stary sad, miejsce do pobiegania po trawce i ogólnie dużo przestrzeni do pielęgnacji (sic!). Wszyscy znajomi nam zazdroszczą a ja stukam się w czoło wymieniając im minusy takiego położenia. Pierwszym z nich, bezpośrednio zagrażającym naszemu zdrowiu i życiu (oczywiście mieszkając przy ruchliwej trasie prawdopodobieństwo jest takie samo) są kleszcze, których jest u nas cała masa. Ci, którzy obserwują mojego bloga wiedzą, że mam dwójkę maluchów. Mój syn pierwszego kleszcza miał w wieku miesiąca a w sumie w ciągu życia (ma 5 lat) miał ich śmiało ponad 50. Może nawet więcej. Od początku kwietnia do końca października każdego dnia skrupulatnie przeszukujemy całe ciało z olbrzymią latarką. To już rytuał, odbywa się czasem dwa razy dziennie. Sprawdzamy wszędzie, szczególnie w pachwinach, na szyi, za uszami, we włosach, a i tak w większości znajdujemy na rękach, nogach, pod kolanami. Kleszcze swoje ofiary odnajdują po zapachu potu, temperaturze ciała, wydzielanych przez ciało substancjach. Lubią ciepło i wilgotno, dlatego też gnieżdżą się najczęściej w miejscach, w których to ciepło się z ciała wydobywa, ale nie jest to regułą. Czasem znajdowaliśmy kleszcza nawet na stopie. 
Sama miałam boleriozę. Nie leczyłam jej antybiotykami tylko prądami oraz czystkiem. Prąd w leczeniu boleriozy stosowałam bez mała 2 lata, ale na tyle skutecznie, że przeciwciała IGG z prawie 80 spadły poniżej 10. Nigdy nie zapomnę jak na drugim roku studiów nagle przestałam chodzić, ból kolan był tak silny, że nie mogłam postawić ani kroku. Trwało to ok. 2 tygodni, do momentu silnej i długotrwałej terapii prądem. Było tak traumatyczne przeżycie, że widząc teraz kleszcza wbitego w moje dzieci zamieram. Nie wspomnę już jak za każdym razem kiedy miałyśmy ja lub siostra kleszcza, moja mama kazała mi się kłaść na podłodze i dotykać brodą do klatki piersiowej sprawdzając czy nie mamy zapalenia opon mózgowych (moim rodzice są leśnikami i pracują w lasach do tej pory, więc mieszkaliśmy w leśniczówkach, stąd mnogość kleszczy). Teraz ja robię to samo, tylko już uświadomiona, dopiero za kilka dni (proces powstawania takiego zapalenia trwa nawet do 2 tygodni).
Co innego naczytać się o skutecznych metodach odstraszania kleszczy a co innego stosować je na co dzień w praktyce. Moje dzieci nie wypiją ani czystka ani piołunu. Ja też już od czystka na sam zapach miewam mdłości. Teoretycznie dawkę wit B1, której kleszcze nie lubią, w pożywieniu dostajemy odpowiednią. Codziennie pijemy z dziećmi soki wielowarzywne z dodatkiem czosnku - to chyba uważam za najskuteczniejszą metodę, gdyż do tej pory w tym roku odkąd wprowadziliśmy ten zwyczaj mieliśmy na razie po jednym kleszczu podczas gdy w ubiegłych latach o tej porze roku już po 10:) Nie psikamy się chemią, bo po pierwsze byśmy zwariowali psikając się za każdym razem wychodząc na dwór, a po drugie nie będę truć dzieci. Czasem smaruje je rozcieńczonym olejkiem lawendowym, ale już jak widzą, że zbliżam się z buteleczką Krzyś mówi, że woli nie śmierdzieć tylko obejrzeć się wieczorem. Więc proponuję olejek z rozmarynu, tymianku, drzewa herbacianego, mięty pieprzowej eukaliptusa... cokolwiek... nie da się namówić. Próbowałam już zakładać im na nogi obroże przeciwpchelne dla zwierząt - nie pomogło, bo i tak mamy dużo drzew i krzaków. 
W ajurwedzie, prócz olejków, nie znalazłam jak dotąd innego wsparcia. Pozostaje mi cotygodniowe "golenie" podwórka, tak, by trawa była jak najmniejsza i codzienna obserwacja dzieci, szczególnie ukąszonych miejsc, czy nie pojawia się rumień lub jakieś niepokojące zaczerwienienie.. 
Jeśli mieszkacie w mieście i myślicie, że was problem nie dotyczy, to przytoczę statystyki: najwięcej chorych na boleriozę to właśnie mieszkańcy dużych miast i dzieci! Dlaczego? bo nie kojarzą momentu ugryzienia, bo uważają, że kleszcza można złapać tylko w lesie, podczas, gdy jest ich mnóstwo na placach zabaw, w parkach, terenach zielonych, ogródkach działkowych i innych miejscach, gdzie mają zawsze pod dostatkiem świeżej krwi miejskich psów i mieszkańców parków (np. wiewiórek). Obserwujcie swoje dzieci - może nie tak, jak ja, dwa razy dziennie pod lupą, ale zwracajcie uwagę na każde większe zaczerwienienie, świąd, rozchodzące się kręgi - słowem wszystko, co może świadczyć, że w organizmie coś się dzieje. A kleszcze są teraz tak malutkie, że naprawdę widać je tylko wprawnym okiem lub pod lupą.

sobota, 24 marca 2018

niepłodność i brak możliwości poczęcia w kontekście ajurwedy

Problemy z zajściem w ciążę mogą mieć rożne przyczyny, od czysto fizycznych (np. zespół policystycznych jajników, endometrioza) po bardzo emocjonalne, np. przeżyte traumy, trudny partner, depresja. Zajmijmy się najpierw przyczynamy emocjonalnymi, często związanymi z doborem odpowiedniego partnera i udanym współżyciem. 
Według ajurwedy satysfakcjonujący seks jest jedną z podstaw zdrowego życia. Starożytne teksty głoszą, że współżycie płciowe jest dużo ważniejsze dla kobiet niż dla mężczyzn. Współczesna nauka odkryła, że faktycznie męskie feromony, które kobieta absorbuje podczas aktu, pomagają regulować jej płodność i zapewniają zdrowie całemu systemowi rozrodczemu. Regularne pożycie seksualne zapewnia kobiecie dobre samopoczucie. Niezadowalający seks może natomiast prowadzić do poważnych chorób. Kobieta ma prawo być niezadowolona, bowiem mężczyzna nie zaspokajając jej potrzeb, „wyciąga” z niej składniki odżywcze, nie dając nic w zamian. Nieadekwatne odżywienie wzmaga energię vata, powodując bolesne i nieregularne menstruacje. Frustracja kreuje gniew, który z kolei produkuje ostre vipaka, wytrącające z równowagi prawidłową produkcję krwi i działanie żeńskich organów płciowych. Problemy z menstruacją rozdrażniają kobiece nerwy. Kobiecie takiej jest trudno zajść w ciążę, a nawet jeśli się uda, jej wszystkie troski i niezadowolenie będą przenoszone na płód poprzez toksyny krążące w jej krwi.
Bywa, że kobieta, która bardzo chce mieć dziecko a nie ma ku temu odpowiednich możliwości (np. finansowych, brak poczucia bezpieczeństwa, poczucie panicznego strachu, lęki, obawy) mimo swojej fizycznej płodności podświadomie "zablokuje się na poczęcie". 
Strach i lęki przed poczęciem chorego dziecka są jedną z najważniejszych emocjonalnych blokad jakie umysł narzuca organizmowi. 
W przypadkach emocjonalnych podstaw braku poczęcia ogromną rolę odgrywa terapia mentalna oraz wspomaganie ziołami takimi jak sarca asoka, ashvagandha czy shatavari. Dostępne są w postaci sproszkowanej lub w postaci odżywczych dżemików specjalnie skomponowanych w calu odżywnia układu rozrodczego.

czwartek, 8 marca 2018

(nie)winne oczy

Byłam wczoraj u irydologa i zobaczył:) Generalnie chodzi o stan mojego palca, który wygląda jak mały czerwony sączący się wałeczek. Poniżej pokazałam ładniejszą jego stronę, tą brzydszą możecie sobie wyobrazić. Swędzi, pęka i sączy się z niego coś na kształt ropy. Jest piękny:) Mój mąż przed wyjściem powiedział mi, że na pewno pan każe się mniej stresować i jeść mięso. Jakże się NIE mylił:) 
To, że się mam mniej stresować to wiem. To, że jestem zabiegana, wplątuję się w możliwie jak najwięcej rzeczy i wszystkie chcę na siłę realizować wiem. To, że jestem uparta jak osioł wiem. Ale co ma do cholery niejedzenie mięsa do mojego palca!?
Ano według pana irydologa ma. Po części na pewno się z nim zgodzę, gdyż rzeczywiście mój układ trawienny jest, odkąd przeszłam na weganizm, szczątkiem prawidłowego układu trawiennego i doskonale o tym wiem. Wiem, że jedząc coraz prościej, coraz bardziej lekkostrawnie czuję się świetnie, ale gdy tylko zjem coś cięższego - patrz np. masło z nerkowców mój żołądek dwoi się i troi żeby to strawić. A jak już strawi bądź i nie do końca to od razu widzę następnego dnia efekty w postaci np. wyprysków na twarzy. Strach pomyśleć co by się stało gdybym poszła do normalnej restauracji i zjadła coś z pierwszego lepszego menu. Umarłabym od razu...
Nie pomaga to, że codziennie spożywam tonę ziółek, przypraw i soku z imbiru. Po prostu mój żołądek jest leniwy i oduczył się pracować. Nie, to ja go rozleniwiłam. Nie podając mu czegoś, co by go zmusiło do pracy - mięsa, tłuszczu zwierzęcego czy chociażby jajek nie wysila się, żeby produkować odpowiednie enzymy, które są w zaniku. I właśnie ta wizyta dobitnie mi to uświadomiła. Mój żołądek nie produkuje tyle kwasu ile powinien. Przez to nie spełnia swojej obronnej funkcji - nie dość, że nie jest w stanie prawidłowo strawić cięższych rzeczy niż góra warzywek to przede wszystkim nie stanowi odpowiedniego zabezpieczenia przed nalotem patogenów.  A właśnie takowe według tego pana najechały mój organizm. Jakiś pasożyt albo i bakteria albo jakieś inne ufo zrobiło mi wjazd na chatę w przebrzydłym stylu. I zwiedza sobie świat właśnie moim palcem:) 
W każdym razie ciekawą poradą, którą dostałam było, żeby wziąć się za siebie i zjeść trochę "szmalcu":) 
Wszystkie ziółka mam obcykane. Byłam na 3 dniowej głodówce i kilkudniowym poście. Mój palec nadal wygląda jak wygląda, a w dodatku mam wrażenie, że dołącza do niego kolejny. 
Tym razem może pan ma rację? 
W ramach eksperymentu zacznę jeść żółtka. To będzie mój jedyny "lek" jakiego użyję prócz standardowych imbirów, pieprzów, chilli i innych moich towarzyszy.
Może nie uzyskam od razu efektu zdrowego palca, ale zobaczę jak zareaguje mój żołądek na takie wyzwanie po latach. A o efektach tego przedsięwzięcia będę Wam pisać na bieżąco.
Terapeuta potrzebuje terapii - masz ci los....
Dochodzę do wniosku, że skupiam się na wszystkich dookoła i im staram się pomóc, a sama zagryzam marchewkę w przerwie między 4 a 5 godziną pilatesu pod rząd, wierząc, że nadal jestem tą samą silną i wytrzymałą dziewczyną z liceum. 
Cieszę się tylko, że ta pomoc rzeczywiście przynosi efekty, więc tym razem postaram się pomóc efektywnie sobie samej:)

czwartek, 15 lutego 2018

robale atakują

Wiedziałam, że prędzej czy później nas to spotka, ale jakoś po cichu wierzyłam, że dieta i taki a inny styl życia nas przed tym uchroni. A jednak, przedszkole robi swoje - moje dzieci mają PASOŻYTY! Zapewne jak 90% innych dzieci, być może nie ma w tym nic niezwykłego. Panie które dawały mi wyniki badań powiedziały zupełnie swobodnie i naturalnie: "idź do lekarza, niech da coś co to przeleczy i z głowy". No właśnie nie. Znowu się nie zgadzam z tym, że moje dzieci dostaną jakieś prochy i z głowy. Problem zaistniał, to znaczy, że ku temu jest odpowiednie podłoże. Czyli sięgając głębiej, popełniam błędy dietetyczne lub wychowawcze. Gdyby tak nie było, pasożyty by się nie zalęgły, to proste. 
Od tygodnia jesteśmy z dzieciakami, bo postanowiłam towarzyszyć im w tej strasznej przeprawie, bez żadnego cukru prostego. To znaczy, że prócz naturalnie słodkich rzeczy, których i tak na co dzień staramy się unikać nie jemy również miodu, owoców, większości zbóż i skrobi zawierających cukry złożone. Wyjątek stanowią jabłka i mleko ryżowe z wapniem. Nie powiem, że idzie jak po maśle, ale nie jest źle, choć perspektywa przynajmniej dwóch miesięcy na takim hardcorze (przypominam, że jestem weganką, więc do jedzenia zostają mi warzywa i strączki) przyprawia mnie o dreszcze a moje dzieciaki pytają non stop kiedy będą święta (czyli oficjalny koniec ich postu - przynajmniej jeśli wytępimy robale). Dodatkowo, prócz diety walczymy z pasożytami za pomocą:
- czosnek - każdego dnia rano wypijamy sok z jabłek i czosnku. Mina dzieci jak go widzą - bezcenna:)
- pestki z dyni - też rano, dobrze byłoby na czczo, ale u nas niestety się nie udaje, bo dzieci zawsze są rano głodne jak wilki. Dostają po soku jak nie zdążę wcześniej
- cynamon, kardamon i goździki - ten zestaw o sprawdzonym działaniu w likwidacji niechcianych gości towarzyszy codziennej dawce mleka ryżowego lub kakao. Jak nie widzą to wsypuję jeszcze pieprz:):) I wtedy Maja robi takie świetne: "błeeeeeeeeeeeee"
- gorczyca - do warzyw, różnych zapiekanek warzywnych, czasem do kaszy jak jemy
- tymianek i oregano - gdzie mogę tam wsypuję. Dzieci strasznie ich nie lubią:(
- sięgam po inne niestandardowe środki jak kora la pacho w postaci herbaty, berberys czy herbatkę z piołuna. Ale to raczej dla starszych, bo dzieci delikatnie mówiąc nie przepadają za takimi aromatami:)
- obowiązkowo probiotyki
- staram się dorzucać asafetydy lub ostrej papryki do potraw, ale niestety dzieci szybko to wyłapują i jest wypluwka:(

A teraz trochę wiedzy ajurwedyjskiej na temat pasożytów:
Generalnie w ajurwedzie dzieli się je na trzy grupy: pasożyty bytujące w żołądku, w jelitach i we krwi. Te ostatnie to mikroorganizmy, które przyczyniają się do różnych chorób skóry i są najsłabiej opisane, natomiast dwie pozostałe grupy, rozwijające się w układzie pokarmowym są szeroko poznane. Problem rozwijających się w obrębie układu pokarmowego niechcianych towarzyszy dotyka zazwyczaj dzieci (przeważa w tym okresie życia kapha, której objawem jest duże "zaśluzowanie" organizmu), oraz osób dorosłym o przewadze w konstytucji bioenergii wata lub kapha o słabym ogniu trawiennym. Oczywiście na pasożyty trzeba sobie zasłużyć dając im odpowiednią pożywkę - czyli osoba o konstytucji kapha z wrodzonym słabym trawieniem nie musi wcale ich wyhodować jeśli będzie trzymać odpowiednią dietę; jeśli natomiast jej dieta jest bogata w węglowodany i przetworzone pożywienie dużo szybciej padnie ofiarą pasożytów niż osoba o konstytucji pitta o takiej samej diecie. 
Symptomy rozwijających się pasożytów w obrębie układu pokarmowego nie są swoiste, należą do nich bowiem złe samopoczucie, podatność na infekcje, budzenie się w nocy, roztargnienie, utrudniona koncentracja, osłabienie, brak apetytu, dysfunkcje trawienne np. gazy, wzdęcia, biegunki, zatwardzenia itd. Niemniej jednak jest kilka charakterystycznych cech, dzięki którym na pewno można zdiagnozować pojawienie się robali. U moich dzieci bardzo wyraźne było nocne ZGRZYTANIE ZĘBAMI (co może oznaczać również stany odreagowywania emocjonalnego), BRĄZOWE PLAMKI NA WARGACH, które ewidentnie oznaczają gnieżdżące się pasożyty, ciemne WORKI POD OCZAMI (tutaj można je pomylić z niedomaganiem nerek, ale u dzieci zazwyczaj jest to kwestia pasożytów). Może też pojawić się świąd w okolicy odbytu, nocne moczenie, bardzo silny pociąg do słodkiego smaku oraz ekstremalne wychudzenie (jeśli zamieszkał tasiemiec).

Po diagnozie terapeuta ajurwedyjski powie: teraz musisz wrócić do równowagi - odbudować swoje agni (ogień trawienny) i zniszczyć nagromadzone ama (złogi i niestrawione resztki). Tylko na tej bazie możesz walczyć dalej, używając naturalnych przeciwpasożytniczych produktów jak kokosa, aloesu, pestek z dyni, pestek papai czy niedojrzałego ananasa. 
To jeśli chodzi o dietę, ale równie ważna przy kuracji jest odpowiednia higiena, zwłaszcza mycie rąk, wietrzenie sypialni, pościeli. Niestety moja rozmowa z dziećmi na temat wkładania do buzi różnych przedmiotów czy brudnych rąk odbija się echem za każdym razem, trzymam kciuki, żeby wam się udało:)

UWAGA UWAGA, stan na 8.03.2018 oficjalnie owsiki przepadły:):):):) załatwiliśmy je, ale za postawę uważam dietę zero sugar.